دوسان عزیز متن دست نوشته ای مربوط به 1947 با زیر نویس به زبان اردو بدستم رسید که اشعار شاه نعمتاله ولی رحمت اله علیه در آن بود بخش دوم اشعار ایشان را برای شما گذاشتم که لازم بذکر است طرفداران ایشان و پیروانش در هند و پاکستان از ایران بسیار بیشتر هستند و این جای بسی تاسف و تعقل در خصوص عدم آگاهی هم وطنان از رهروان وصال و عارفین ایرانی میباشد. چرا که متوسل به پیشگوییهای افرادی چون نوسترا داموس میشویم.
هر چند منظوری نسبت به ارائه مطلب از سایر دوستان نداشته و احترام خاص برای سایر عزیزان دارم.
یا هو

قدرت کردگار میبینم   حالت روزگار میبینم
از نجوم سخن نمی گویم   بلکه از کردگار میبینم
در خراسان و مصر و شام و عراق    فتنه کارزار میبینم
همه را حال میشود دل گیر     گر یکی در هزار میبینم
قصه بس غریب میشنوم    غصه در دیار میبینم
غارت و قتل و لشکر بسار     در یمین و یسار میبینم
بس فرمایگان بی حاصل     عالم و اخوندکار میبینم
مدهب و دین ضعیف می یابم    مبدع افتخار میبینم
دوستان عزیز هر قومی     گشته غمخوار و خوار میبینم
منعب و عزل و تنگچی عمال   هر یکی را دوباره میبینم
ترک و تاجیک را بهم دیگر      خصمی و گیر و دار میبینم
مکر و تزویر و حیله در هرجا     از صغار وکبار میبینم
بقعه خیر سخت گشت خراب   جایی جمع شرار میبینم
اندکی امن گر بود امروز     در حد کوهسار میبینم
گرچه میبینم این همه غم نیست   شادی غمگسار میبینم
بعد از آن سال چند سال دگر     عالمی چون نگار میبینم
پادشاهی مشام دانایی   سروری با وقار میبینم
حکم امسال صورت دیگر است   نه چون بیداروار میبینم
غین و () ری سال چون گذشت از سال    بوالعجب کار و بار میبینم
گرد آیینه ضمیر جهان   گرد و زنگ و غبار میبینم
ظلمت ظلم ظالمان دیار   بی حد و بی شمار میبینم
جنگ و آشوب و فتنه بیدار   در میان و کنار میبینم
بنده خواجه وش همی بینم     خواجه را بنده وار میبینم
هر که ادبار یار بود امسال    خاطرش زیر بار میبینم
سکه نو زنند بر رخ زر      در همش کم عیار میبینم
هریک از حاکمان هفت اقلیم دیگری را دوچار میبینم
ماه را روسیاه میبینم       مهر را دل فکار میبینم
تاجران زدو زدشت بی همراه     مانده در رهگذار میبینم
حال هندو خراب میبینم جور ترک و تتار میبینم
بعض اشجار بوستان جهان    بی بهار و ثمار میبینم
هم دلی و قناعت و کنجی      حالیا اختیار میبینم
غم مخور زآنکه من درین تشویش    خرمی وصل یار میبینم
چون زمستان بی چمن بگذشت    شمس را خوش بهار میبینم
دوراو چون شود تمام بکام     پسرشی یادگار میبینم
بندگان جناب حضرت او     سربسر تاجدار میبینم
پادشاهی تمام هفت اقلیم    شاه عالی تبار میبینم
صورت و سیرتش چون پیغمبر     علم و حلمش شعار میبینم
ید بیضاء کو با او تابنده      باز با ذوالفقار میبینم
گلشن شرع را همی بویم      گل دین را بهار میبینم
تا چهل سال ای برادر من دور آن شهسوار میبینم
عاصیان آن امام معصومم    خجل و شرمسار میبینم
غازی دوست دار و دشمن کش     همدم و یار غار میبینم
زینت شرع و رونق اسلام      محکم و استوار میبینم
گنج کسری و نقد اسکندر    همه بر روی کار میبینم  ( نقد = دولت)
بعد از آن خود امام خواهد بود      پس جهان را مدار میبینم
میم و حا میم و دال خوانم (محمد)    نام آن نامدار میبینم
دین و دنیا ازو شود معمور    خلق ذو بختیار میبینم
مهدی وقت و عیسی دوران    هر دو را شهسوار میبینم
این جهان را چو مصر می نگرم      او را مثل حصار میبینم
هفت باشد وزیر سلطانم        همه را کامگار میبینم
بر کف دست ساقی وحدت      باده خوشگوار میبینم
تیغ این دلان زنگ زده       کند و بی اعتبار میبینم
گرگ با میش شیر با آهو      در چرا با قرار میبینم
ترک عیار مست می نگرم      خصم او در خمار میبینم
نعمت الله نشسته بر کنجی    از همه بر کنار میبینم

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ٦:۱٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۱۱/۱٧